On what grounds may emergency he proclaimed under Article 356 of the Constitution of India?

 What are the essential prerequisites for a proclamation to be made under Article 356 of the Constitution of India? Is such a proclamation justiciable in a court of law?

Explain what is meant by expression ‘failure constitutional machinery in a State under Article 356 of the Constitution of India’. Which situation will fall and which will not fall within the expression?

Article 356(1) of the Constitution contemplates the provision of emergency in a State in case of the failure of the constitutional machinery in that State. It provides that if the President on receipt of a report from the Governor or otherwise, is satisfied that a situation has arisen in the state in which the Government of the State cannot be carried on in accordance with the provisions on the Constitution, the President may by proclamation-

1. Assume to himself all or any of the functions of the State Government, or the powers of the Governor, or anybody or authority in the State other than the State Legislature.

2. Declare that the powers of the State legislature is to be exercised by the Parliament.

3. Make such incidental provisions as may appear to him to be necessary or desirable for giving effect to the provisions of proclamation; the President may even suspend whole or in part the provisions of the Constitution relating to anybody or authority in the State.

Article 355 imposes an obligation upon the Centre to ensure that each State Government is carried on in accordance with the Constitution, and Article 356 is designed to strengthen the hands of the Centre to discharge this obligation and to protect the States. Accordingly the Centre is empowered to impose emergency not only on the report of the Governor, but also, if the information is received otherwise.

Following are some of grounds which afford the proclamation of emergency under Article 356:

a. No party in the Assembly has a majority in the State legislative Assembly to be able to form the Government.

b. A Government in office loses its majority due to defections or no alternative government can be formed.

c. A government may have majority support in the House, but it may function in a manner subversive of the Constitution. As for example it may promote fissiparous tendencies in the Government.

d. The State Government does not comply with the directions issued by the Central Government under various constitutional provisions.

e. Security of the State may be threatened by a widespread breakdown of law and order in the State.

So far as the justifiability of the proclamation under Article 356 is concerned, in the landmark case of S.R Bommai v. Union of India, AIR 1994 SC 1918 the Supreme Court held that validity of the proclamation issued under Article 356(1), is justiciable on the ground that “whether it was issued on the basis of any material at all, or whether the material was relevant, or whether the proclamation was issued in the mala fide exercise of power, or was based on wholly extraneous considerations or irrelevant grounds.

Write short note on Money Bill

 A money Bill is defined by Article 110 of the Constitution. It contains only provisions that deal with all or any of the matters listed therein. 

These comprise a set of seven features, broadly including items such as the imposition or regulation of a tax, the regulation of the borrowing of money by the Government of India, the withdrawal of money from the Consolidated Fund of India and so forth.

Article 110 further clarifies that in cases where a dispute arises over whether a Bill is a money Bill or not, the Lok Sabha Speaker’s decision on the issue shall be considered final.

Supreme Court in Mohd. Saeed Siddiqui v. State of UP, (2014) ruled, in the context of State legislatures, that a Speaker’s decision to classify a draft statute as a money Bill, was not judicially reviewable, even if the classification was incorrect. This is because the error in question, the court ruled, constituted nothing more than a mere procedural irregularity.

Some special features of money Bill are under:

i. A money Bill can be introduced / originated only in Lok Sabha.

ii. A money Bill can be introduced only on prior recommendations of the President.

iii. A money Bill can be a government Bill only. It cannot be a private Bill.

iv. A money Bill may be withheld by the President but he cannot return it for reconsideration of the Lok Sabha.

Can the Directive Principles of State Policy override the provisions relating to Fundamental Rights? Explain.

 Fundamental Rights contained in the Part III of the Constitution are most basic and inalienable human rights guaranteed to the citizens of India, and are enforceable through the ‘right to constitutional remedy’ under Article 32 which in itself is a Fundamental Right. 

Fundamental Rights can also be protected and enforced by taking recourse to the writ jurisdiction of the High Courts under Article 226.

However, the Directive Principles of State Policy are merely the fundamental principles of governance seeking to establish a welfare state for the citizens. However, they do not enjoy the same protection as fundamental rights and cannot be enforced either through the Supreme Court or the High Court.

Article 37 of the Constitution states that the DPSPs are not enforceable in the Courts of law. In the case of State of Madras v. Champakam Dorairajan (1951) it was held that ‘the DPSPs cannot override the Fundamental Rights as they have to conform to and run subsidiary to the Fundamental Rights and in case of any conflict between the two, the Fundamental Right shall prevail over DPSPs.

However, gradually recognizing the significance of the DPSPs, it was held in the case of In re Kerala Education Bill that although the DPSPs cannot override Fundamental Rights but they are not to be entirely ignored and the scope and ambit of Fundamental Rights has to be decided in light of the DPSPs.

It was held that the rule of harmonious construction should be followed where both Fundamental Rights and DPSPs appear to be at conflict, and it should be tried to give effect to both as much as possible.

In the recent past the Supreme Court in its activist phase has extended the scope of ‘right to life and personal liberty’ under Article 21 by reading it with many DPSPs, thereby taking many Directives to the status of Fundamental Rights.

Write a short note on Attorney General for India.

 The Attorney-General of India is the most superior and the only constitutional position with respect to law officer of the Central Government. 

Article 76 of the Constitution of India talks of his duty and states that his duty is to give advice to the Government of India upon such legal matters, and to perform other duties of a legal character which may be referred or assigned to him by the President and to discharge the functions conferred on him by or under the Constitution or any other law from time to time.

He is appointed by the President of India and for this he shall be qualified to be appointed as a Judge of the Supreme Court as has been mentioned under Article 76 of the Constitution of India. While performing his duties, the Attorney- General has the right of audience in all courts in the territory of India. He holds his office during the pleasure of the President, and receives his remuneration as the President determines.

He also has the right with respect to parliamentary proceedings, as Article 88 of the Constitution of India grants right to the Attorney-General of India to speak in, and otherwise to take part in the proceedings of, either House, any joint sitting of the Houses, and any committee of Parliament of which he may be named a member, but shall not by virtue of this article be entitled to vote.

Recently the help provided by the Attorney General in the Campa-Cola Compound demolition mess and the stay order of the Supreme Court thereafter shows the social importance of this constitutional position.

The term ‘life’, as used in Article 21, means something more than a mere animal existence. Elucidate.

Article 21 of the Constitution protects the life and personal liberty of every person. Earlier, the term ‘life’ was literally interpreted by the Court but later this term was liberally interpreted including everything which is essential for a dignified life. 

Justice Subba Rao in Kharak Singh v. State of Uttar Pradesh, 1964 SCR (1) 332 quoted from Justice Field in Munn v. Illinois, 94 U.S. 113 (1876) to emphasize the quality of life covered by Article 21 as under-

By the term “life,” as here used, something more is meant than mere animal existence.

The inhibition against its deprivation extends to all those limbs and faculties by which life is enjoyed. The provision equally prohibits the mutilation of the body by the amputation of an arm or leg, or the putting out of an eye, or the destruction of any other organ of the body through which the soul communicates with the outer world.

Further, in Munn v. Illinois, 94 U.S. 113 (1876) the court observed that by the term “liberty,” as used in the provision, something more is meant than mere freedom from physical restraint or the bounds of a prison. It means freedom to go where one may choose, and to act in such manner, not inconsistent with the equal rights of others, as his judgment may dictate for the promotion of his happiness that is, to pursue such callings and avocations as may be most suitable to develop his capacities and give to them their highest enjoyment.

In Boiling v. Sharpe, (1954) 347 U.S. 407, 499 the Supreme Court of America observed that the said expression was not confined to mere freedom from bodily restraint and that liberty under law extended to the full range of conduct which the individual was free to pursue.

Supreme Court in Kharak Singh v. State of Uttar Pradesh, defined the right of personal liberty in Article 21 as a right of an individual to be free from restrictions or encroachments on his person, whether those restrictions or encroachments are directly imposed or indirectly brought about by calculated measures.

The right to life is undoubtedly the most fundamental of all rights. All other rights add quality to the life in question and depend on the pre-existence of life itself for their operation. As human rights can only attach to living beings, one might expect the right to life itself to be in some sense primary, since none of the other rights would have any value or utility without it. There would have been no Fundamental Rights worth mentioning if Article 21 had been interpreted in its original sense.

The apex Court, in the case of Chameli Singh & others v. State of Uttar Pradesh and another, MR 1996 SC 1051, held as follows:

Right to life” means to live like a human being and it is not ensured by meeting only the animal needs of man. It includes the right to live in any civilised society implies the right to food, water, decent environment, education, medical care and shelter.

The Supreme Court has reiterated in many cases its stand that right to life was something more than mere animal existence.

உயர்நீதிமன்றம் | ஒரு வழக்கு நடவடிக்கைக்கு உத்தரவிடுமா, என்பதை ரிட் கோர்ட் தீர்மானிக்க முடியாது

ஜம்மு காஷ்மீர் மற்றும் லடாக் உயர் நீதிமன்றம் சமீபத்தில் குறிப்பிட்ட ஒரு வழக்கு விதிவிலக்கான இயல்புடையதா அல்லது பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 8(4) இன் கீழ் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டாமா என்ற கேள்வியை மேல்முறையீட்டு அதிகாரியால் மட்டுமே தீர்மானிக்க முடியும் என்று கூறியது.

 கருத்தில்மேல்முறையீட்டின் தகுதிகள் மற்றும் அதன் ரிட் அதிகார வரம்பைப் பயன்படுத்தி நீதிமன்றத்தால் அல்ல.தலைமை நீதிபதி அலி முகமது மாக்ரே மற்றும் நீதிபதி சஞ்சய் தார் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, PMLA இன் கீழ் விசாரிக்கப்படும் ஆயுத உரிம வழக்கில் சையத் அகீல் ஷா மற்றும் சையத் அடீல் ஷா ஆகியோரின் மனுக்களை நிராகரித்த போது இந்த அவதானிப்புகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

அக்டோபர் 18 அன்று, அகீல் ஷா மற்றும் அடீல் ஷா ஆகியோருக்கு எதிரான வெளியேற்ற அறிவிப்பை ரத்து செய்ய ஒற்றை பெஞ்ச் மறுத்துவிட்டது, அதே நேரத்தில் இயக்குனரோ அல்லது அங்கீகரிக்கப்பட்ட அதிகாரியோ மேல்முறையீடு செய்வதற்கான கால அவகாசம் முடிவடையும் வரை காத்திருக்க வேண்டியதில்லை என்று கூறியது. பிரிவின் அடிப்படையில் நடவடிக்கைPMLA இன் 8(4).எல்பிஏவைத் தீர்மானித்த பெஞ்ச், பிஎம்எல்ஏவின் பிரிவு 8(4) ஆனது, தற்காலிக இணைப்பு உத்தரவு உறுதிசெய்யப்பட்ட சொத்தை இயக்குநரோ அல்லது வேறு எந்த அதிகாரிக்கோ அதிகாரம் அளிக்கிறது.

பணமோசடி தடுப்பு விதிகள், 2013 விதி 5(2)ன்படி, அசையாச் சொத்தை இணைப்பது தீர்ப்பாயத்தால் உறுதிசெய்யப்பட்டு, அது உரிமையாளரான அங்கீகரிக்கப்பட்ட அதிகாரியின் வசம் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது என்று பெஞ்ச் பதிவு செய்தது. வெளியேற்றுவதற்கான அறிவிப்பை வெளியிட வேண்டும்பத்து நாட்களுக்குள் அந்த நபர் அத்தகைய சொத்தை அனுபவிப்பதைத் தடுக்கவும், அந்த நபர் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் சொத்தை காலி செய்யவில்லை என்றால், அதை உடைமையாக்கி அவரை வெளியேற்ற வேண்டும்.

தீர்ப்பளிக்கும் ஆணையத்தின் உத்தரவுக்கு எதிராக பாதிக்கப்பட்ட நபருக்கு மேல்முறையீடு செய்வதற்கான உரிமையை PMLA இன் பிரிவு 26 வழங்குகிறது, மேலும் அந்த உத்தரவின் நகல் கிடைத்த நாளிலிருந்து 45 நாட்களுக்குள் மேல்முறையீடு செய்யப்பட வேண்டும் என்று பெஞ்ச் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டியது. பாதிக்கப்பட்ட நபரால்.

தீர்ப்பளிக்கும் ஆணையத்தால் வழங்கப்பட்ட இணைப்பு உத்தரவுக்கு எதிராக பாதிக்கப்பட்ட நபருக்கு மேல்முறையீடு செய்ய உரிமை உண்டு என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. இணைக்கப்பட்ட சொத்தை "உடனடியாக" கைப்பற்றுங்கள்."உடனடியாக" என்ற சொற்றொடர் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது, தீர்ப்பளிக்கும் ஆணையத்தின் உத்தரவின்படி சொத்து இணைக்கப்பட்ட நபருக்கு எதிராக உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்க இயக்குனர் அல்லது அங்கீகரிக்கப்பட்ட அதிகாரிக்கு அதிகாரம் அளிக்கும் அளவுக்கு இது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது" என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

இந்த பிரச்சினையை மேலும் ஆலோசித்த பெஞ்ச், பிஎம்எல்ஏவின் பிரிவு 8(4) இன் கீழ் தொடரும் அதிகார வரம்பு, தீர்ப்பளிக்கும் ஆணையத்தால் இணைப்பு உத்தரவை நிறைவேற்றியவுடன் உடனடியாக செயல்பாட்டுக்கு வரும் என்றும், பிரிவில் உள்ள விதிகளை விளக்குவதற்கு வாய்ப்பில்லை என்றும் குறிப்பிட்டது. 8(4) மற்றும்PMLA இன் பிரிவு 26 மற்றும் 2013 விதிகளின் விதி 5(2) ஆகியவை PMLA இன் பிரிவு 8(4) இன் கீழ் நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு, அங்கீகரிக்கப்பட்ட அதிகாரி வரம்பு காலம் முடிவடையும் வரை அதாவது 45 நாட்கள் வரை காத்திருக்க வேண்டும்.

"தீர்ப்பு ஆணையத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட இணைப்பை உறுதிப்படுத்தும் உத்தரவு, சிவில் நீதிமன்றத்தின் ஆணையைப் போன்றது, அது வரையப்பட்ட தருணத்தில் செயல்படுத்தப்படும்" என்று பெஞ்ச் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டியது.

சிவில் நீதிமன்றத்தின் ஆணையை நிறைவேற்றுவது போல், மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்வதற்கான வரம்பு காலம் வரை காத்திருக்கக் கூடாது, அதேபோல், PMLA இன் பிரிவு 8(3)ன் கீழ் இயற்றப்பட்ட உத்தரவு உடனடியாக செயல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அது சுட்டிக்காட்டியது. மேலும் இது காலாவதியாகும் வரை காத்திருக்க முடியாதுஇந்த உத்தரவுக்கு எதிராக மேல்முறையீடு செய்வதற்கான வரம்பு."எனவே, பதிலளித்தவர்கள் 2013 விதிகளின் விதி 5(2) உடன் படிக்கப்பட்ட PMLA இன் பிரிவு 8 மற்றும் 26 ல் உள்ள விதிகளில் இருந்து அறியக்கூடிய சட்டப்பூர்வ நிலைப்பாட்டிற்கு ஏற்றவாறு, தடைசெய்யப்பட்ட அறிவிப்பை வெளியிடுவதற்கு அவர்களின் அதிகாரங்களுக்குள் நன்றாகவே இருந்தனர். ," மனுக்களை தள்ளுபடி செய்யும் போது பெஞ்ச் கூறியது.

பி.எம்.எல்.ஏ.வின் 26வது பிரிவின் கீழ் மேல்முறையீடு செய்யக்கூடிய, தீர்ப்பளிக்கும் ஆணையம் பிறப்பித்த உத்தரவின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் நடைமுறைகளுக்கு சவால் விடுப்பதன் மூலம், இந்த நீதிமன்றத்தின் ரிட் அதிகார வரம்பை செயல்படுத்துவதன் மூலம் அவர்கள் மேல்முறையீட்டு தீர்வை புறக்கணிக்க முடியாது," என்று நீதிமன்றம் கூறியது. .

விஜய் மண்டல் சௌத்ரி & ஆர்ஸில் உச்ச நீதிமன்றம் வகுத்துள்ள விகிதத்தின்படி மேல்முறையீடு செய்தவர்களின் வாதத்தைக் கையாள்வது. Vs, யூனியன் ஆஃப் இந்தியா & Ors. 2022 லைவ் லா (எஸ்சி) 633, பிஎம்எல்ஏவின் பிரிவு 8(4) இன் கீழ் நடவடிக்கை எடுப்பது விதிவிலக்காக மட்டுமே இருக்க வேண்டும், விதியாக அல்ல, இது தொடர்பாக சட்டப்பூர்வ நிலைப்பாட்டில் எந்த சர்ச்சையும் இருக்க முடியாது என்று பெஞ்ச் பதிலளித்தது. , மேற்கூறிய வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றத்தால் தெளிவாக உச்சரிக்கப்பட்டுள்ளது ஆனால்ஒரு குறிப்பிட்ட வழக்கு விதிவிலக்கான இயல்புடையதா இல்லையா என்ற கேள்வி, மேல்முறையீட்டின் தகுதியைப் பரிசீலிக்கும் நேரத்தில் மேல்முறையீட்டு அதிகாரியால் மட்டுமே தீர்மானிக்க முடியும், இந்த நீதிமன்றத்தால் அதன் ரிட் அதிகார வரம்பைப் பயன்படுத்த முடியாது.

இந்த மனுவை தள்ளுபடி செய்த டிவிஷன் பெஞ்ச், "அவை நன்கு பகுத்தறிவு மற்றும் தெளிவானவை மற்றும் உறுதி செய்யத் தகுதியானவை" என்று ஒற்றை பெஞ்ச் வழங்கிய தீர்ப்புகளில் தலையிட எந்த காரணமும் இல்லை என்று கூறியது.

எவ்வாறாயினும், மேல்முறையீட்டு அதிகாரியை "உடனடியாக" அணுகுவதற்கும், மேல்முறையீட்டாளர்கள் தங்களுக்கு எதிரான உடனடி நடவடிக்கையை எதிர்மனுதாரர்கள் எதிர்கொண்டால், இணைப்பு உத்தரவை நிறுத்தி வைக்குமாறு கூறப்பட்ட அதிகாரத்தை வற்புறுத்துவதற்கும் நீதிமன்றம், மனுதாரர்களுக்கு அனுமதி அளித்தது.

வழக்கு தலைப்பு: சையத் அகீல் ஷா எதிராக அமலாக்க இயக்குநரகம்.

மேற்கோள் : 2022 LiveLaw (JKL) 192

DNA சோதனைகள் தனியுரிமை, உரிமையை மீறலாம் | பிரிவு 112 சாட்சியச் சட்டம் குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கிறது

இரண்டு குழந்தைகளின் தந்தைவழியை அறிய டிஎன்ஏ பரிசோதனைக்கு அனுமதி அளித்த உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை உச்ச நீதிமன்றம் சமீபத்தில் ரத்து செய்தது.

இந்த மேல்முறையீடு வரதட்சணை துன்புறுத்தல் வழக்கில் இருந்து எழுந்தது.குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் மேல்முறையீட்டை அனுமதித்த டிவிஷன் பெஞ்ச், விசாரணை நீதிமன்றம் புகார்தாரரின் விண்ணப்பத்தை இயந்திரத்தனமாக ஏற்றுக்கொண்டதாகக் கூறியது. இறுதியில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஸ்கேனரின் கீழ் வந்த இந்த உத்தரவின் மூலம், விசாரணை நீதிமன்றம் மேல்முறையீடு செய்தவர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் "டிஎன்ஏ கைரேகை பரிசோதனையில் நிபுணர்களின் கருத்தைப் பெறுவதற்காக ஒரு குறிப்பிட்ட மருத்துவமனைக்கு இரத்த மாதிரிகளை வழங்க வேண்டும்" என்று உத்தரவிட்டது. நீதிபதிகள் அனிருத்தா போஸ் மற்றும் விக்ரம் நாத் ஆகியோர் அடங்கிய உச்ச நீதிமன்ற பெஞ்ச் கூறியது –

"சட்டத்தின் கீழ் ஏதாவது அனுமதிக்கப்படுவதால், அது ஒரு நபரின் உடல் சுயாட்சிக்கு ஆக்கிரமிக்கும் போது, ​​குறிப்பாக அந்த விளைவுக்கான ஒரு திசையானது செயல்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயமாக இயக்கப்பட முடியாதுஅதன் விளைவு, அத்தகைய உத்தரவு சாட்சிய நிர்ப்பந்தத்தை ஏற்படுத்துமா என்ற கேள்வியுடன் மட்டும் நின்றுவிடாது, ஆனால் தனியுரிமைக்கான உரிமையையும் உள்ளடக்கியது. அத்தகைய வழிகாட்டுதல் அத்தகைய சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்ட நபர்களின் தனியுரிமை உரிமையை மீறும் மற்றும் விசாரணை நீதிமன்றத்தின் வழிகாட்டுதலின் வரம்பிற்குள் கொண்டு வரப்பட்ட இரண்டு குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்கும். அதன்படி, மேல்முறையீட்டை அனுமதித்து, உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை ரத்து செய்கிறோம்.

மேல் நீதிமன்றத்திற்கு மேல்முறையீடு செய்வதற்கு முன், உயர் நீதிமன்றத்தின் மறுசீரமைப்பு அதிகார வரம்பு செயல்படுத்தப்பட்டது. குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம், 1973 இன் பிரிவு 53, 53A மற்றும் 54 இன் கீழ் டிஎன்ஏ சோதனை அனுமதிக்கப்பட்டது என்றும், அது சாட்சிய நிர்ப்பந்தம் அல்ல என்றும் உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. உச்ச நீதிமன்றம் இரண்டு காரணிகளின் அடிப்படையில் மாறுபட்ட நிலைப்பாட்டை எடுத்தது -

முதலாவதாக, குழந்தைகளின் இரத்த மாதிரிகள் நடவடிக்கைக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட வேண்டும் அல்லது புகாரில் அவர்களின் நிலையை ஆராய வேண்டிய அவசியமில்லை. இது "சட்டப்பூர்வமாக திருமணமான பெற்றோருக்கு அவர்களின் சட்டப்பூர்வத்தன்மை" மீது சந்தேகத்தை எழுப்புகிறது என்று நீதிமன்றம் கவனித்தது மற்றும் அத்தகைய வழிகாட்டுதல்கள் செயல்படுத்தப்பட்டால், "பரம்பரை தொடர்பான சிக்கலுக்கு அவர்களை வெளிப்படுத்தும்" சாத்தியம் உள்ளது. சாட்சியச் சட்டம், 1872 இன் பிரிவு 112 இந்த வகையான குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்து ஒரு பாதுகாப்பு மறைப்பை வழங்கியது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இரண்டாவதாக, குழந்தைகளின் தந்தைவழி நடவடிக்கைகளில் கேள்வி இல்லை. மேற்கூறிய விதிகளின் கீழ் குற்றங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளனவா என்பது கேள்வியின் சாராம்சம் மற்றும் இரண்டு குழந்தைகளின் தந்தைவழி குற்றவியல் வழக்கு வேறுவிதமாக நிறுவப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளுக்கு மட்டுமே இணையாக உள்ளது என்பதை நீதிமன்றம் கவனித்தது.

இந்த காரணிகள், விசாரணை நீதிமன்றம் மற்றும் மறுசீரமைப்பு நீதிமன்றத்தால் முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்பட்டதாக நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது, அவர்கள் "தடவியல் பகுப்பாய்விற்கு அனுப்பப்படும் குழந்தைகள் பொருள் பொருள்கள் போல" தொடர்ந்தனர். இந்தக் கண்டுபிடிப்புக்கு வரும்போது, ​​நீதிமன்றம் அசோக் குமார் மீது அதிக நம்பிக்கை வைத்ததுராஜ் குப்தா மற்றும் ஓர்ஸ். [(2022) 1 SCC 20], இதில் உயர் நீதிமன்றத்தின் ஒருங்கிணைப்பு பெஞ்ச் டிஎன்ஏ கைரேகை சோதனையின் "மிதமிஞ்சிய பயன்பாடு"க்கு ஒப்புதல் அளித்துள்ளது.

வழக்கு தலைப்பு

இனாயத் அலி & அன்ர். v. தெலுங்கானா மாநிலம் & Anr.

[SLP (Crl) எண். 4946/2017]

மேற்கோள் : 2022 LiveLaw (SC) 869

Short note on Article 142 of the Constitution

 அரசியலமைப்பின் 142வது பிரிவின் சிறு குறிப்பு

இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 142, பிரிவு 1, “உச்சநீதிமன்றம் தனது அதிகார வரம்பைப் பயன்படுத்தி, எந்தவொரு காரணத்திற்காகவும் அல்லது அதன் முன் நிலுவையில் உள்ள விஷயத்திலும், எந்த ஆணையிலும் முழுமையான நீதியைப் பெறுவதற்குத் தேவையான அத்தகைய ஆணையை அல்லது அத்தகைய உத்தரவை பிறப்பிக்கலாம். அவ்வாறு நிறைவேற்றப்பட்டது அல்லது அவ்வாறு செய்யப்பட்ட உத்தரவுகள் இருக்கும்குடியரசுத் தலைவர் உத்தரவின்படி பரிந்துரைக்கும் வகையில், நாடாளுமன்றத்தால் உருவாக்கப்பட்ட எந்தச் சட்டத்தால் அல்லது அதன் கீழ் பரிந்துரைக்கப்படக்கூடிய வகையில் இந்தியப் பகுதி முழுவதும் நடைமுறைப்படுத்த முடியும்.

இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் குறிப்பிடப்பட்ட அதிகாரம் அதன் 'அசாதாரண சக்தி' என்று அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறது; ஒரு அளவுகோலில் மட்டுமே தங்கியிருப்பது - முழுமையான நீதியை வழங்க வேண்டிய அவசியம். 'காரணம்' அல்லது 'மேட்டர்' என்ற வெளிப்பாடு நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் உள்ள எந்தவொரு நடவடிக்கையையும் உள்ளடக்கியது மற்றும் சிவில் அல்லது கிரிமினல் உட்பட நீதிமன்றத்தில் கிட்டத்தட்ட அனைத்து வகையான நடவடிக்கைகளையும் உள்ளடக்கும்; அல்லது மேல்முறையீடு அல்லது அசல்.

நடைமுறையில் உள்ள அதிகாரங்கள் இரண்டு நிபந்தனைகளால் மட்டுமே கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. "முதலாவதாக, உச்சநீதிமன்றம் அதன் அதிகார வரம்பைப் பயன்படுத்தும்போது மட்டுமே அதைப் பயன்படுத்த முடியும், இரண்டாவதாக, உச்ச நீதிமன்றம் பிறப்பிக்கும் உத்தரவு அதன் முன் நிலுவையில் உள்ள காரணத்தில் அல்லது விஷயத்தில் முழுமையான நீதியை வழங்குவதற்கு அவசியமாக இருக்க வேண்டும்." இருப்பினும், "அதிகாரத்தை அடிக்கடி பயன்படுத்தக்கூடாது, ஆனால் குறைவாக பயன்படுத்த வேண்டும்.

Zahira Habibullah Sheikh v. State of Gujarat (2004) 5 SCC 353 இல், உச்ச நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பிற்குள் ஒரு குற்றவியல் விசாரணையை ஒரு மாநிலத்திலிருந்து மற்றொரு மாநிலத்திற்கு மாற்றுவதற்கான அதிகாரம் இந்த விதியின் கீழ் பயன்படுத்தப்பட்டது. இதேபோல், கல்யாண் சந்திர சர்க்கார் எதிர் ராஜேஷ் ரஞ்சன் அலியா பப்பு யாதவ் (2005) AIR SC 972 வழக்கில் கைதிகளை ஒரு சிறையிலிருந்து மற்றொரு சிறைக்கு மாற்ற உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது.

இந்த அதிகாரம் இந்த விதியின் கீழ் விஜய் சேகர் எதிர் வழக்கிலும் பயன்படுத்தப்பட்டதுயூனியன் ஆஃப் இந்தியா (2004) 4 எஸ்சிசி 666, முக்கிய நபர்களுக்கு எதிராகப் பதிவுசெய்யப்பட்ட கிரிமினல் வழக்குகளை ரத்து செய்ய, இது தவறானது என்றும், மோசடி மற்றும் நீதிமன்ற செயல்முறையின் மொத்த துஷ்பிரயோகத்தின் விளைவாகும்

Short note on electronic record

"மின்னணு பதிவு" சிறு குறிப்பு

IPC இன் பிரிவு 29-A மின்னணு பதிவை இவ்வாறு வரையறுக்கிறது: "மின்னணு பதிவு" என்ற வார்த்தைகளுக்கு தகவல் தொழில்நுட்ப சட்டம், 2000 இன் பிரிவு 2 இன் துணைப்பிரிவு (1) இன் உட்பிரிவு (t) இல் ஒதுக்கப்பட்ட பொருள் இருக்கும்தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டம், 2000 இன் பிரிவு 2 (1) (t) இன் படி “மின்னணு பதிவு” என்பது தரவு, பதிவு அல்லது தரவு, படம் அல்லது ஒலி சேமிக்கப்பட்ட, பெறப்பட்ட அல்லது அனுப்பப்பட்ட மின்னணு வடிவத்தில் அல்லது மைக்ரோ ஃபிலிம் அல்லது கணினியில் உருவாக்கப்பட்ட மைக்ரோ ஃபிச்.

வீடியோக்கள் அல்லது குரல் செய்திகள் போன்ற எந்தவொரு வடிவத்திலும் மின்னணு தரவு உட்பட பரந்த பொருளில் மின்னணு பதிவை சட்டம் அங்கீகரிக்கிறது.

மேலும், பிரிவு 4ல், தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டம் 2000 வழங்குகிறது:

தகவல் அல்லது வேறு எந்த விஷயமும் எழுத்துப்பூர்வமாக அல்லது தட்டச்சு செய்யப்பட்ட அல்லது அச்சிடப்பட்ட வடிவத்தில் இருக்க வேண்டும் என்று எந்தச் சட்டமும் வழங்கினால், அத்தகைய சட்டத்தில் ஏதேனும் இருந்தாலும், அத்தகைய தகவல் அல்லது விஷயம் இருந்தால், அத்தகைய தேவை திருப்தி அடைந்ததாகக் கருதப்படும்.

(அ) ​​மின்னணு வடிவத்தில் கிடைக்கச் செய்யப்பட்டது; மற்றும்

(ஆ) அடுத்த குறிப்புக்கு பயன்படுத்தக்கூடிய வகையில் அணுகக்கூடியது.

இந்திய சாட்சியச் சட்டம், 1872 மின்னணுப் பதிவுகளின் ஆதார மதிப்பைப் பரவலாகக் கையாள்கிறது. இந்திய சாட்சியச் சட்டத்தின் பிரிவு 3 சாட்சியங்களை நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கும் ஆவணங்களாக வரையறுக்கிறது. இந்த சான்றுகள் அடிப்படையில் "டிஜிட்டல் சான்றுகள்" என்று அழைக்கப்படுகின்றன, மேலும் மின்னணு சாதனங்கள் இந்த வகைப்பாட்டின் கீழ் வருகின்றன.

ஆவணச் சான்றுகள் மின்னணுப் பதிவேடு வடிவில் இருக்கலாம் மற்றும் வழக்கமான ஆவணங்களுக்கு இணையாக இருக்கும் என்று பிரிவு தெளிவுபடுத்துகிறது. எலக்ட்ரானிக் பதிவுகளின் ஆதார மதிப்பு 1872 ஆம் ஆண்டு சாட்சியச் சட்டம் பிரிவு 65A மற்றும் 65B இன் கீழ் பரவலாக விவாதிக்கப்படுகிறது.

பட்டியலிடப்பட்டுள்ள நான்கு நிபந்தனைகள் பூர்த்தி செய்யப்பட்டால், காகிதத்தில் அச்சிடப்பட்ட, சேமிக்கப்பட்ட, பதிவுசெய்யப்பட்ட அல்லது ஆப்டிகல் அல்லது காந்த ஊடகத்தில் நகலெடுக்கப்பட்ட, ஒரு கணினியால் தயாரிக்கப்பட்ட மின்னணு பதிவில் உள்ள எந்த தகவலும் ஒரு ஆவணமாக கருதப்பட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். நடவடிக்கைகள்மேலும் ஆதாரம் அல்லது அசல் தயாரிப்பின்றி, அசல் அல்லது அதில் கூறப்பட்டுள்ள ஏதேனும் உண்மைகளின் தொடர்புகளின் ஆதாரமாக, எந்த நேரடி ஆதாரம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்.

மேலே குறிப்பிடப்பட்ட நான்கு நிபந்தனைகள்:

(1) சட்டப்பூர்வ கட்டுப்பாட்டைக் கொண்ட நபரால் அந்த காலகட்டத்தில் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்படும் எந்தவொரு செயல்பாட்டின் நோக்கத்திற்காகவும் தகவலைச் சேமிக்க அல்லது செயலாக்க கணினியை வழக்கமாகப் பயன்படுத்திய காலப்பகுதியில், அத்தகைய தகவலைக் கொண்ட கணினி வெளியீடு கணினியால் தயாரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். கணினியின் பயன்பாடு.

(2) அத்தகைய காலக்கட்டத்தில், மின்னணு பதிவேட்டில் உள்ள வகையான தகவல்கள், இதுபோன்ற செயல்பாடுகளின் வழக்கமான போக்கில் கணினியில் தொடர்ந்து செலுத்தப்பட்டன.

(3) அத்தகைய காலகட்டத்தின் பொருள் பகுதி முழுவதும், கணினி சரியாக இயங்கியிருக்க வேண்டும். அத்தகைய காலகட்டத்தில் கணினி சரியாக இயங்கவில்லை என்றால், இது மின்னணு பதிவு அல்லது உள்ளடக்கங்களின் துல்லியத்தை பாதிக்கவில்லை என்பதைக் காட்ட வேண்டும்.

(4) எலக்ட்ரானிக் பதிவில் உள்ள தகவல்கள், மறுஉற்பத்திகள் போன்றதாக இருக்க வேண்டும் அல்லது அத்தகைய செயல்களின் சாதாரண போக்கில் கணினியில் கொடுக்கப்பட்ட தகவல்களிலிருந்து பெறப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

எந்தவொரு நடைமுறையிலும், மின்னணு பதிவின் சான்றுகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்றால், சட்டத்தின் 65B ஆல் பரிந்துரைக்கப்பட்ட விவரங்கள் அடங்கிய சான்றிதழை வழங்க வேண்டும், மேலும் தொடர்புடைய செயல்பாடு தொடர்பாக பொறுப்பான உத்தியோகபூர்வ பதவியை வகிக்கும் நபரால் கையொப்பமிடப்பட்டது. சாதனம் அல்லதுசான்றிதழில் கூறப்பட்டுள்ள விஷயங்களுக்கு தொடர்புடைய செயல்பாடுகளின் மேலாண்மை போதுமான சான்றாக இருக்கும்